‘Gruppo di famiglia in un interno’ {Conversation Piece – 1974} / Luchino Visconti

Visconti’nin ‘Lanetliler‘ ile daha da spesifikleşen tematik kulvarını derinleştiren filmdi Conversation Piece. Yıllar önce tv’de izlerken, ocak patlaması sahnesine anlam verememiştim. Fetişi Helmut Berger’in yaralı vücudundan, birdenbire ölüm döşeğindeki Lancaster’e bağlanılış alakasız gelmişti. Visconti’yi tanımıyor değildik de. Talihsizlik, sırayı atlamış olmaktı. Bahsini ettiğim kulvarda ilerledikçe anlaşıldı tabii işin o çapraşık/freudyen iç yüzü.

Gruppo di famiglia in un interno (1974) ile ilgili görsel sonucu

Çok budaklandırmadan özetlersek;

Münzevi, yaşlı bir sanat profesörü var. Derken hayatına istemeden ortak olan ve üst kata yerleşen “kiracılar”, adamımızın rutinini alt üst ediyor. Temsil ettikleriyle de, profesörde ifade olunan eskinin soylu kültürüne tenakuz oluşturuyorlar…

Bir örnek olarak Gruppo di famiglia in un interno, yönetmendeki mezkur eski-yeni çatışmasını/uzlaşmazlığını resmeden, buram buram klasik sanat ve estet titizliği kokan, diyaloglara yaslanan, boğucu bir kapalı mekan filmidir. Bir değişimin metaforlarla tasviridir (çöken avize ve duvarda oluşturduğu çatlak gibi, son kısma doğru tablolar eşliğinde sunulan iç dökme gibi).
Burt Lancaster, sahne dışına itilen yaşlı profesör rolünde, Leopar’daki portresinden temelde farksız değildir. Zira “yeni”, eski’nin züccaciye dükkanına bütün görgüsüzlüğüyle/çürümüşlüğüyle dalmıştır. Geçişler böylesine hoyrat olmak zorunda mı! (…) Visconti’nin cevabı, çökmekte olan bir kültüre ağıt yakarken, giderayak yeni’yi de o vizyoner tavrını gözeterek anlamaya çalışmak oluyor sanki. İki sene sonra da “yüzleşmesini” tamamlıyor zaten.
Yüzleşme demişken… Tabii bir kanal da, ölüme yazgılı (aslında sevdalı) soylu aydınımızın psikolojik gelgitleri ve -yönetmenin eşcinselliğinden ve karmaşık kişiliğinden de sadır- örtük hazları üzerinden akıyor. Yabancı değiliz.

Leopar ile bir daha kıyaslar isek;
Bu kez geniş bir tarihsel çerçeve peşinde değil yönetmen. Söyleyeceğini söylemişti çünkü. Hem o kısa arada köprünün altından koca bir 68 geçmiştir; komünist parti sınavı verememiş ve iyiden iyiye pusulasını revizyonizme ayarlamıştır; sol, hercümercin içinde kaybolmuştur. Cinsel devrim cabası. Bir başka deyişle, soylu marksist’imizin “diyalektiği” şimdi Risorgimento demlerinden fırtınalı 70′lere uyarlanmak zorundadır (kabuk bağlamamış faşizm deneyimini de pas geçmeyerek). Nitekim genç karakterler de tüm bunlara hizmet edercesine çizilmiş. Alter egosu Lancaster ise, devrine yabancılaşmış aydın olarak bizatihi Visconti’nin kendisi değilse nedir.
Yani salt bir eski-yeni devir tesliminden veyahut nesil çatışmasından daha ötesidir Conversation Piece.

Son olarak. Ne güzel komşumuzdun sen sevgili Silvana Mangano.

Gruppo di famiglia in un interno (1974) ile ilgili görsel sonucu

“Yıkıcılar geldiler, yıktılar bütün duvarları.
Yalnız temel kaldı geriye ve birkaç tuğla kırığı.” (‘Yıkıcılar Geldiler’ – Metin Altıok)

Bu yazıyı paylaş:
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • email
  • MySpace

Yorumunuzu bildirin

Yazı hakkında yorum yapabilmeniz için giriş yapmalısınız.

Kategoriler
  • +Dosyalar
  • +DVD Köşesi
  • +Festival ve Seçkiler
  • Film Eleştirileri
  • +Genel
  • +Hacksaw Ridge
  • +Söyleşiler
  • +Yönetmenler