Gerçek Üstü Grotesk Bir Film…

Balada Trıste De Trompeta- A sad Trumpet Ballad ( Son Sirk ) 2010 / Álex de la Iglesia

                 

2010 Venedik Uluslararası Film Festivali’nde Altın Aslan için yarışan ve “En İyi Yönetmen” ve “En İyi Senaryo” dallarında ödüle layık görülen Son Sirk bu ödülleri ve daha fazlasını sonuna kadar hakkediyor…

İspanya’nın  iç savaş yıllarında yerel bir tiyatroda çalışmakta olan “mutlu palyaço” milisler tarafından savaşmaya zorlanır. Ne ironiktir  kıyafetlerini çıkaramadan palyaço kostümüyle kendini savaşın içinde bulur. Kahramanca savaşır ancak buna rağmen Faşist Franco’nun birliklerine daha fazla dayanamaz ve esir düşer… Yıllarca süren esaret ve ayrılık mutlu palyaço ve küçük oğlu Javier’in tüm hayatlarını sonsuza kadar değiştirecek olaylara da kapı aralar…

                   

Baba oğlun ayrı düşmeleri ve babanın trajik sonu Javier’i çok etkilemiş kişiliğinde ve ruhunda tamir edilmez yaralar açmıştır. Yıllarca acıyla  hüzünle dramla kavrulan benliği  bu yaraları derinleştirmiş bir nevi kangrene dönüştürmüştür. Yıllarca bastırılan tüm bu duygular açığa çıkacağı günü ve olayı beklemektedir …

Yıllar geçmiş Javier babası gibi palyaçoluk yapmaya başlamıştır ancak o babası gibi mutlu değil üzgün palyaçodur. Ve Javier bir süre sonra hikayenin de  merkezini oluşturacak olan bir sirkte üzgün palyaço olarak işe başlar. Ve ilk görüşte sirkin sahibi Sergio’nun ki oda bir palyaçodur güzeller güzeli sevgilisi Natalia’ya aşık olur… bu aşk Javier’in yıllarca bastırdığı içsel fırtınalarını, derin acısını  aslında hayata tutunabilmek için üstünü örttüğü yok saydığı ruhundaki derin yaraları ve kayıpları açığa çıkaracak,  engellenemez bir öfkeye, şiddete ve deliliğe varan bir ruhi gelgite sebep olacaktır …

              

Gerçekten başarılı bir film yönetmen Iglesia’yı gönülden kutlarım akıllarda kalacak güzel bir çalışmaya imza atmış.. filmin dilinin gerçek üstü ve grotesk bir yapıda ilerlemesi ve yaratılan karakterlerin zıtlıkları barındırarak var ettikleri,  aşırı abartılı içsel karmaşa ve üstüne orantısız bir şiddet potansiyeli, yönetmenin giriştiği işin aslında ne kadar karmaşık zor ve cesaret isteyen bir deneme olduğunu da ortaya koyuyor. Bu zor sınavı başarıyla geçmiş Iglesia  ve filmografisinin en iyi filmini de ortaya çıkarmış.

Yukarda belirttiğim gibi filmde grotesk karakterler kullanılmış. Bunun da özellikle palyaço zemini üzerinden kurgulanması ayrıca filmin diğer bir artısını oluşturuyor. Neşenin mutluluğun saflığın eğlencenin  simgesi palyaço kavramının kötülük şiddet korku anlamlarına evrilerek, basit bir simgesel anlamı olan palyaçonun korku ve şiddet temelli bir anlatımla, seyirciye, kavramların nasıl birbirine dönüşebildiğine bizzat karakterlerin kendileri üzerinden göstererek, gerçekliğin her zaman ilk görünenden farklı olabileceği, gerçek görünenin aslında kişinin kendini, belki tanımadığı öz benliğini saklamak için oluşturduğu  maskeler  olabileceği temelinden hareketle derdini anlatmaya çalışmış ve bunu son derece başarılı olarak aktarmış  bir film Son Sirk… 

                      

Sirk sahibi Sergio ve Javier’in de taktıkları maskelerinin gerisindeki gerçek yüzlerinin ve öz benliklerinin, tekrar palyaço üst zemininden, dağılmış çirkinleşmiş bir yüz metaforu ile son sahnede vurgulanması yukarda belirttiğim filmin anlatmak istediği gerçeğin betimlendiği son sahneyi oluşturmakta …

Anlamlarla yüklü yerinde imgelemlerle kurgulanmış başarılı bir çalışma, zor bir denemeyi başarıyla geçmiş bir yönetmen, ortaya çıkan leziz bir film… Iglesia’yı daha ciddi takip etmenin zamanıdır artık…

Bu yazıyı paylaş:
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • email
  • MySpace

Yorumunuzu bildirin

Yazı hakkında yorum yapabilmeniz için giriş yapmalısınız.

Kategoriler
  • +2017
  • +Dosyalar
  • +DVD Köşesi
  • +Festival ve Seçkiler
  • Film Eleştirileri
  • +Genel
  • +Hacksaw Ridge
  • +Söyleşiler
  • Yönetmenler