Bu yıl 84.’sü düzenlenecek Oscar Ödül Töreni, 26 Şubat 2012’de Hollywood’daki Kodak Tiyatrosu’nda gerçekleşecek törenle yılın önemli filmlerini ödüllendirecek.

Her sene olduğu gibi, bu başlık altından, başta sevgili Kadir olmak üzere siz değerli dostlarımla aday filmleri değerlendirmeye çalışacağım. Tören gününe kadar aday filmleri konuşup tartışacağımız keyifli bir yolculuk olmasını ümit ediyorum.

İşte 84. Akademi Ödülleri adayları:

En İyi Film:

*The Artist (Artist)

*The Descendants (Senden Bana Kalan)

*Extremely Loud & Incredibly Close

*The Help (Yardımcı)

*Hugo

*Midnight in Paris (Paris’te Gece Yarısı)

*Moneyball (Kazanma Sanatı)

*The Tree of Life (Hayat Ağacı)

*War Horse (Savaş Atı)

————————————————————————————————————————————————————

En İyi Yönetmen:

*Woody Allen – Midnight in Paris

*Michel Hazanavicius – The Artist

*Terrence Malick – The Tree of Life

*Alexander Payne – The Descendants

*Martin Scorsese – Hugo

———————————————————————————————————————————————————–

En İyi Erkek Oyuncu:

*Demián Bichir – A Better Life

*George Clooney – The Descendants

*Jean Dujardin – The Artist

*Gary Oldman – Tinker Tailor Soldier Spy

*Brad Pitt – Moneyball

————————————————————————————————————————————————–

En İyi Kadın Oyuncu:

*Glenn Close – Albert Nobbs

*Viola Davis - The Help

*Rooney Mara – The Girl with the Dragon Tattoo

*Meryl Streep – The Iron Lady

*Michelle Williams – My Week with Marilyn
—————————————————————————————————————————————————-

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu:

*Kenneth Branagh – My Week with Marilyn

*Jonah Hill – Moneyball

*Nick Nolte – Warrior

*Christopher Plummer – Beginners

*Max von Sydow – Extremely Loud & Incredibly Close

—————————————————————————————————————————————————–

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:

*Bérénice Bejo – The Artist

*Jessica Chastain – The Help

*Melissa McCarthy – Bridesmaids

*Janet McTeer – Albert Nobbs

*Octavia Spencer – The Help

—————————————————————————————————————————————————–

 En İyi Orijinal Senaryo:

*The Artist – Michel Hazanavicius

*Bridesmaids – Kristen Wiig, Annie Mumolo

*Margin Call – J.C. Chandor

*Midnight in Paris – Woody Allen

*Jodaeiye Nader az Simin – Asghar Farhadi

——————————————————————————————————————————————————

 En İyi Uyarlama Senaryo:

*The Descendants – Alexander Payne, Nat Faxon, Jim Rash

*Hugo – John Logan

*The Ides of March – George Clooney, Grant Heslov, Beau Willimon

*Moneyball – Steven Zaillian, Aaron Sorkin, Stan Chervin

*Tinker Tailor Soldier Spy – Bridget O’Connor, Peter Straughan

—————————————————————————————————————————————————–

Yabancı Dilde En İyi Film:

*Rundskop – Michael R. Roskam (Belçika)

*Hearat Shulayim – Joseph Cedar (İsrail)

*In Darkness – Agnieszka Holland (Polonya)

*Monsieur Lazhar – Philippe Falardeau (Kanada)

*Jodaeiye Nader az Simin – Asghar Farhadi (İran)

——————————————————————————————————————————————————-

En İyi Animasyon Film:

*Une vie de chat – Alain Gagnol, Jean-Loup Felicioli

*Chico & Rita – Fernando Trueba, Javier Mariscal

*Kung Fu Panda 2 – Jennifer Yuh

*Puss in Boots – Chris Miller

*Rango – Gore Verbinski

———————————————————————————————————————————————————

En İyi Görüntü Yönetimi:

*The Artist – Guillaume Schiffman

*The Girl with the Dragon Tattoo – Jeff Cronenweth

*Hugo – Robert Richardson

*The Tree of Life – Emmanuel Lubezki

*War Horse – Janusz Kaminski

———————————————————————————————————————————————————

En İyi Kurgu:

*The Artist – Anne-Sophie Bion, Michel Hazanavicius

*The Descendants – Kevin Tent

*The Girl with the Dragon Tattoo – Angus Wall, Kirk Baxter

*Hugo – Thelma Schoonmaker

*Moneyball – Christopher Tellefsen

———————————————————————————————————————————————————

En İyi Sanat Yönetimi:

*The Artist – Laurence Bennett, Robert Gould

*Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 – Stuart Craig, Stephenie McMillan

*Hugo – Dante Ferretti, Francesca Lo Schiavo

*Midnight in Paris – Anne Seibel, Hélène Dubreuil

*War Horse – Rick Carter, Lee Sandales

——————————————————————————————————————————————————–

En İyi Kostüm Tasarımı:

*Anonymous – Lisy Christl

*The Artist – Mark Bridges

*Hugo – Sandy Powell

*Jane Eyre – Michael O’Connor

*W.E. – Arianne Phillips

———————————————————————————————————————————————————

En İyi Makyaj:

*Albert Nobbs – Martial Corneville, Lynn Johnson, Matthew W. Mungle

*Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 – Nick Dudman, Amanda Knight, Lisa Tomblin

*The Iron Lady – Mark Coulier, J. Roy Helland

——————————————————————————————————————————————————–

En İyi Müzik:

*The Adventures of Tintin – John Williams

*The Artist – Ludovic Bource

*Hugo – Howard Shore

*Tinker Tailor Soldier Spy – Alberto Iglesias

*War Horse – John Williams

——————————————————————————————————————————————————-

En İyi Şarkı:

*The Muppets – Bret McKenzie (“Man or Muppet”)

*Rio – Sergio Mendes, Carlinhos Brown, Siedah Garrett (“Real in Rio”)

——————————————————————————————————————————————————

En İyi Ses Miksajı:

*The Girl with the Dragon Tattoo

*Hugo

*Moneyball

*Transformers: Dark of the Moon

*War Horse

—————————————————————————————————————————————————-

En İyi Ses Kurgusu:

*Drive

*The Girl with the Dragon Tattoo

*Hugo

*Transformers: Dark of the Moon

*War Horse

—————————————————————————————————————————————————-

En İyi Görsel Efekt:

*Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2

*Hugo

*Real Steel

*Rise of the Planet of the Apes

*Transformers: Dark of the Moon

—————————————————————————————————————————————————-

En İyi Belgesel:

*Hell and Back Again

*If a Tree Falls: A Story of the Earth Liberation Front

*Paradise Lost 3: Purgatory

*Pina

*Undefeated

Paylaş / Yer imi

Aşağıdaki yazı, çok sevdiğim bir yazar olan Nazan Bekiroğlu’nun Zaman Gazetesi’ndeki 06 Eylül 2009 tarihli yazısıdır.

‘Baran’; Fıtratın dili

Sanatta ancak fıtrata uygun olanın gönülleri fethedeceğini sezecek kadar bilge, taşmış da durulmuş ırmaklar kadar berrak ve sakin. Bir o kadar derin. Şatafatsız, şaşaasız. İddiasızlığında ihtişamlı.

İranlı yönetmen Mecid Mecidi’nin filmi “Baran”, hayatın sert yanına çevrilmiş bir masal ışıldağında küçük sahneler üzerinden akıtılmış aşka dair büyük bir hikaye. Hazin ve zengin. Rikkatli bir doğu dili.

“Sinema Dili” diye bir ara başlık açmak niyetinde değilim. Sadece zannımca, münferit parıltılarına rağmen kesintisiz ırmağının ortak dilini bir türlü bulamamış Türk sineması gibi romanının da yitik malını sahiplenir gibi sahiplenmesi gerekenin böyle bir dil olduğunu işaret etmekle iktifa edeceğim. Şarkın bilgeliğinde halin dili.

O dil ki, tepeden tırnağa aşk olan bir hikayede kahramanlar bütün şunları kimi taşarak kimi sızarak ayan beyan söylüyorlar. Ama erkek olan aşka dair tek kelime etmeden, kadın olansa değil kelime etmek sesini bile işittirmeden.

Erkek (Her sahnede/Her haliyle)

Sen geldin. Benim eziyetim dokundu sana. Ama bağışla, senin sen olduğunu bilmiyordum. Ne zaman ki öfkemin üzerine indi yağmur. O zaman duruldum.

Sen saçlarını tararsın. Ben seni, puslu aynanın içinde bir resim, ağır ağır uçuşan perdenin üzerinde bir gölge olarak fark ederim. Masal keser dört bir yan. Seni yeşiller içinde bir cennet çiçeği velvelesinde ilk kez gördüğümde, sen o musun, diye sormam bile. Bilirim ki rengini gizlesen kokunu saklayamazsın, perdeni çeksen ışığını boğamazsın. Benim gördüğüm benim rüyamda kalır. Senden şüphelenmek yerine çimento yanığı göz bebeklerimden şüphelenmeyi yeğlerim. Fark ederim aynanın sırtındaki sırrı. Eksiğim gibi durduğunu. Güvercinlerin kanat sesleri inşaat işçilerinin yanık türkülerine karışırken fıtratın dilinde işlemeye başlarım. Bir yanımdan sakinleşir ama bambaşka bir yanımdan taşarım.

Bir başka aynada tanırım kendimi. Bundan böyle hoş-halim. Latifim. Gördüm ya seni görülmek de isterim. Yağmurun rengini ateşte seçerken ne yana gitsen sana dönerim. Çıkarırım alnımdaki kara bağı. Bahtımı ekmeğine bağlarım. Anlamsız varlığım anlam bulur. Başkalaşırım. Mademki elinin dokunduğu her şey, bir bardak çay, iki parça şeker olsa bile. Harikulâde bir şey.

Çamura saplanmış kara lastik pabucun bütün masallardaki kristallerden daha varlıklıdır. Ama yokuşun dik senin, yükün ne kadar ağır. Senin taşıdığın benim belimi büküyor. Sen ezilme, bel verme diye her şeyden vazgeçebilirim. Sarı bir sayfanın resmiyeti üzerinden kazınan vesikalık bir fotoğraf gibi bir anda kimliksiz kalabilir, ismim gibi cismimden de geçebilirim.

Kadın (Sadece Bir Sahnede/Peçesini indirmesiyle)

Daha düne kadar yüzüm açıktı sana. Aramızda masumiyet ihlaline dair bir hece yoktu. Çünkü senin farkında olmadığım gibi benim farkımda olduğunun da farkında değildim. Ama şimdi bir bilmek halindeyim ki yüzüm, keskin inen bir satırın gürültüsünde, her şeyi karanlığa boğan bir perdenin düşüşü kadar ani ve kesin, senin yüzüne kapalı bundan böyle.

Çünkü beni fark ettiğin anda ve bunu benim de bildiğim anda ne senin senliğin ne de benim benliğim kalır. Geriye sadece içimizde taşıdığımız Âdem ve Havva ve aramızdaki ezel olasılığı kalır. Bu yüzden şimdi sadece yüzümü değil kalbimi de her an izleyen bir çift göze dair terbiyeyle, aramıza bir uçurum koyuyorum. Senden kaçıyor, kendimi senden gizliyorum.

Ama. Aşkın koşulanda değil kaçılanda, açılanda değil kapananda olduğunun da bilgisindeyim. Peçemi örterek açıyorum sana kapılarımı. Dahası ezeli bir bilginin ürpertisi yüzüme sinerken aramıza bir senlik ve benlik davası sokuyorum. Seni ben karşısında tanımlıyorum yani. Sana yer veriyor, baha biçiyorum. O dairede kendimi tamamlıyorum. Senden gizlenerek seni sen, beni ben yapıyorum. Böylece benim için taşıyabileceğin bütün anlamların farkında olduğumu da beyan ederek benim kadın senin erkek olduğumuzu yüzüme indirdiğim şu peçede aşikâr ediyorum. Bu halimle seni bir mümkün olarak gördüğümü itiraf ediyor, senle ben arasındaki bütün ihtimallere evet diyorum.

Paylaş / Yer imi

“İki saat sonra kalabalığın içinde, sinemadan bir dar sokağa çıkan sanki başka birisiydi. Düşünüyordu: ‘Çağımızda geçmiş yüzyılların bilmediği, kısa ömürlü bir yaratık yaşıyor. Sinemadan çıkmış insan. Gördüğü film ona bir şeyler yapmış. Salt çıkarını düşünen kişi değil. İnsanlarla barışık. Onun büyük işler yapacağı umulur. Ama beş-on dakikada ölüyor. Sokak sinemadan çıkmayanlarla dolu; asık yüzleri, kayıtsızlıkları, sinsi yürüyüşleriyle onu aralarına alıyorlar, eritiyorlar.’ Saatine baktı: Dört buçuğa beş vardı. ‘Eve gidip okusam.’ Durağa yürüdü. ‘Bunları kurtarmanın yolunu biliyorum. Kocaman sinemalar yapmalı. Bir gün dünyada yaşayanların tümünü sokmalı bunlara. İyi bir film görsünler. Sokağa hep birden çıksınlar…’ Kafasından geçene güldü. Duraktakiler dönüp baktılar. Kadının biri kaşlarını çattı. Sokakta kendi kendine sesli gülünemeyeceğini bilmeyen yoktu…” Aylak Adam – Yusuf Atılgan

28 Aralık 1895′te Louis ve Auguste Lumiére Kardeşler’in gösterimini yaptığı ve 33 biletli seyircinin tanıklık ettiği sinema, bugün tam 116 yaşında.

Paylaş / Yer imi

1. The Tree of Life (Hayat Ağacı) / {Terrence Malick}

- Sadece bu yılın değil, sinema tarihinin de en iyi filmlerinden biri. Kubrick’ in 2001: A Space Odyssey’ ine benzer bir etki yaratıyor bünyede. Tek fark; Kubrick’ in klasik soğukluğu ve mesafesi yerine Malick’ in hisse dayalı içselliği. Bu fark da tamamlayıcı bir rol oynuyor. Zaten bir film için 2001’ in yanına koyulmaktan daha güzel bir iltifat olabilir mi, onu da bilemiyorum. Dinsel, bilimsel, deneysel bir başyapıt. Terrence Malick’ in daha fazla film çekmesi dileğiyle

2. The Turin Horse (Torino Atı) / {Béla Tarr}

- Béla Tarr’ ın film çekmeyi bıraktığını açılaması ile gerçekten üzüldüm, fakat bu son filmiyle günümüz sinemasına da çok güzel bir hediye verdi. Tek tesellimiz bu olsun. Torino Atı, o tadını çok özlediğimiz saf sinema örneklerinden, insanın ruhuna işleyen cinsten. Hele o ilk 15 dakikalık açılış sahnesi anlatılmaz, yaşanır. İnsanı düşünmeye sevk eden ve hayatı sorgulatan muhteşem bir film.

3. A Separation (Bir Ayrılık) / {Asghar Farhadi}

- Farhadi filmini bir deney gibi işliyor. Seyirci olarak filmi izlerken devamlı ikilemde kalıyoruz.  Boşanmak üzere olan bir çift üzerinden, birçok sosyolojik gözlem yapılıyor ve etkileyici diyaloglar filmin içine girmemizi kolaylaştırıyor. Bir süre sonra sanki film değil de gerçekten hayat kesitleri izliyormuş hissine kapılıyoruz. Oyunculuklar, kurgu, yönetmenlik, senaryo, her şey mükemmel.

4. Once Upon a Time in Anatolia (Bir Zamanlar Anadolu’ da) / {Nuri Bilge Ceylan}

- Nuri Bilge Ceylan ilk filmi Koza’ dan beri çok yol katetti. Bu son filmiyle ise nerelere geldiğini görebiliyoruz. Kendi kariyerinin ve Türk sinema tarihinin en iyi filmlerinden birine imza atıyor. Filmin senaryosu ve yönetmenliği kusursuz. İşin bir diğer ilginç yanı ise Amerikan sinemasına göndermeleri. Coen tarzı mizah anlayışı. Bu yılın Oscarlar’ ında en iyi yabancı film şeçilirse bu açıdan şaşırmam doğrusu. Bagaja yuvarlanan kavun sahnesi ise hafızalardan çıkmayacaktır.

5. Hugo / {Martin Scorsese}

- Martin Scorsese bu projeye ilk başladığında kuşkularım vardı doğrusu. Filmin 2 boyutlu oluşu da, ne gerek var hissiyatı uyandırmıştı. Ayrıca çocuk filmi gibi bir havası vardı fragmanda da. Sonra Scorsese’ nin beni şok etmesiyle bu fikirlerim de yok oldu. Karşımızda kesinlikle bu yılın en büyük sürprizi var. Film o kadar güzel ki, nasıl bittiğini bile anlayamıyorsunuz. Bir masal gibi. Sinemayı neden sevdiğimizi ve o sinema büyüsünün ne demek olduğunu bize göz yaşlarıyla hatırlatıyor bu film. Scorsese, Georges Melies’ in başlattığı yoldan giderek, Chaplin, Keaton, Clair gibi ustalara göndermeler yaparak sinemaya saygı duruşunda bulunuyor. 3 Boyutu o kadar güzel kullanıyor ki, abartmıyorum Melies’ in o yıllarda yaptığını günümüz sinemasına yapıyor. Sinemanın büyüleyici yanını tekrardan yaratıyor. Yaşayan en büyük yönetmene saygılarla, teşekkürler Scorsese.

6. Black Swan (Siyah Kuğu) / {Darren Aronofsky}

- Film tam anlamıyla bir Darren Aronofsky filmi. Hatta öyle ki bazen yönetmenlik filmin üstüne bile çıkıyor. Psikolojik gerilim türünde bir başyapıt var karşımızda. Sanatın özüne inen yolda, sanatı ve sanatçıyı anlatması ise takdire şayan gerçekten. Akıllardan çıkmayacak türden gerilimli ve etkileyici bir film.

7. Melancholia (Melankoli) / {Lars von Trier}

- Trier dünyanın sonu ile ilgili bir film çekse nasıl çeker sorusunun cevabı. Muhteşem görüntüler, güzel oyunculuklar. Kitleler yerine bireyi ele alıyor film. Dünyevi olaylar, insandaki etiket çabası, uğraşılan şey ne olursa olsun, son geldiğinde ne yapabiliriz ki! İnsan sonuçta yalnız bir varlık. Filmin giriş sahnesi için ise ayrı bir parantez açmak lazım,büyüleyici.

8. Midnight in Paris (Paris’te Gece Yarısı) / {Woody Allen}

-  Sevgili Woody Allen; gerçekten bize devamlı bir şeyler anlatmaya çalışan, bizi düşünceleri ile yoran, rus edebiyatı, klasik müzik, yahudilik, tanrı arayışı, ilişkiler gibi konularda yaptığı filmlerle cevaplar arayan, gelmiş geçmiş en büyük senaristlerden biri olan, Bergman aşığı usta yönetmen. Paris’ te gece yarısı da Woody’ nin bir fantezisi. Öyle güzel bir fantezi ki, içinde kayboluyoruz. Edebiyatın, resmin ve sinemanın dahileri var bu filmde. Herkes eski dönemleri özler belki ama, bize düşen şimdiki hayatı yaşayıp, mutlu olmak sanırım.

9. Another Year (Ömrümüzden Bir Sene) / {Mike Leigh}

- Mike Leigh büyük yönetmen gerçekten. Hayatın içinden yarattığı karakterleri o kadar gerçek ki, şaşırmamak elde değil. Karşımızda çok büyük bir film yok belki ama, emin olun çoğu büyük filmden çok daha güçlü bir film var. Kazananların ve kaybedenlerin var olduğu bir yılın nasıl geçtiği gösteriliyor filmde. Ayrıca sınıf farkının insanlar üzerindeki etkisini bu kadar güzel anlatan çok az film vardır sinema tarihinde. Son olarak da Mary karakteri unutulmaz gerçekten.

10. The Kid with a Bike (Bisikletli Çocuk) / Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne

- Dardenne kardeşlerden, hayatın içinden, çok güçlü bir film. Bazı yönetmenler son derece basit hikayerlerden, çok güçlü dramlar çıkartıyorlar gerçekten. Dardenne kardeşler de böyle. Filmi izleyeli baya oluyor ama hala anlam veremediğim bir şekilde unutamıyorum. Bu durum filmin duruluğu ve sadeliğinden kaynaklanıyor. Bir çocuğun hayatı üzerinden, yaşamın acımasızlığına ve insanlar üzerindeki etkilerine şiirsel bir sinema anlayışı ile dokunuyorlar kardeşler. İzlenmesi gereken bir sinemasal serüven.

P.S: Bu yıl çok fazla iyi film olduğundan, listeyi hazırlarken gerçekten çok zorlandım. O yüzden listenin 20’ ye kadar devamını da yorumsuz buraya yazıyorum.

11. Poetry (Şiir) / {Chang-dong Lee}

12. Blue Valentine (Aşk ve Küller) / {Derek Cianfrance}

13. Incendies (İçimdeki Yangın) / {Denis Villeneuve} 

14. The King’s Speech (Zoraki Kral) / {Tom Hooper}

15. Winter’s Bone (Gerçeğin Parçaları) / {Debra Granik}

16. Moneyball (Kazanma Sanatı) / {Bennett Miller}

17. The Fighter (Dövüşçü) / {David O. Russell}

18. True Grit (İz Peşinde) / {Ethan Coen, Joel Coen}

19. Rango / {Gore Verbinski}

20.Bridesmaids (Nedimeler) / {Paul Feig}

Paylaş / Yer imi

İlk bakışta oldukça ufak yaşta izleyicilere yönelik bir film gibi duran “Hugo”yu izleyince anlıyoruz ki hiç de öyle sandığımız gibi çocuksu bir film değil. Filme de adını veren başkarakterimiz ufak bir çocuk; lakin özellikle has sinemaseverleri izlerken büyük keyif verecek bir öykü var karşımızda. Zira sinema sanatından bihaber bir insana her ne kadar olabildiğine yalın ve renkli bir dille anlatılmış olsa da ilerledikçe filmin odağına geçen Georges Méliès ve yaptıkları aynı oranda keyif vermeyebilir.

Film ilk yarıda Hugo ile tüm hayatını geçirdiği tren istasyonuyla dönemin ruhunu tadarken ikinci yarıda Georges Méliès’a yoğunlaşıyor. Tabii sonradan Scorsese esas karakterini gayet başarılı bir biçimde dönerek “Hugo”nun bir yalnızlık, dostluk filmi olduğunun altını çiziyor. Anlayacağınız Scorsese yine bilindik sularda yüzüyor bambaşka bir öyküyle olsa bile.

Göz kamaştırıcı renklerle bir yanda masalsı olabilirken bir yandan da bir o kadar gerçekçi olabilen görüntü çalışması kuşkusuz bu yılki ödül törenlerinde adı birçok kez anılacak. Zira filmin müzikleri de atmosfere uygun olarak aynı oranda başarılı.

Kim bilir Scorsese bu farklı maceraperest filmiyle tekrar bir Oscar yarışına bile girebilir. Bol sinema referanslarıyla süslü, her karesinden keyif alınabilecek “Hugo” yılın en iyi filmlerinden biri olmakla beraber Scorsese’nin en farklı filmlerinden biri olduğu da aşikâr.

Paylaş / Yer imi

Dram Dalında En İyi Film:

*Descendants

*The Help

*Hugo

*The Ides of March

*Moneyball

*War Horse

—————————————————————————————————————–

Müzikal ya da Komedi Dalında En İyi Film:

*The Artist

*Bridesmaids

*50/50

*Midnight in Paris

*My Week with Marilyn

—————————————————————————————————————–

Dram Dalında En İyi Erkek Oyuncu:

*George Clooney – The Descendants

* Leonardo Di Capriıo -  J. Edgar

*Michael Fassbender  – Shame

*Ryan Gosling  – The Ides of March

*Brad Pitt – Moneyball

——————————————————————-

Dram Dalında En İyi Kadın Oyuncu:

*Glenn Close – Albert Nobbs

*Viola Davis – The Help

*Rooney Mara – The Girl with the Dragon Tattoo

*Meryl Streep  – The Iron Lady

*Tilda Swinton – We Need to Talk About Kevin

—————————————————————————————————————–

Müzikal ya da Komedi Dalında En İyi Erkek Oyuncu:

*Jean Dujardin – The Artist

*Brendan Gleeson  – The Guard

*Joseph Gordon-Levitt – 50/50

*Ryan Gosling – Crazy, Stupid, Love

*Owen Wilson – Midnight in Paris

—————————————————————————————————————–

Müzikal ya da Komedi Dalında En İyi Kadın Oyuncu:

*Jodie Foster – Carnage

*Charlize Theron – Young Adult

*Kristen Wiig – Bridesmaids

*Michelle Williams – My Week with Marilyn

*Kate Winslet – Carnage

—————————————————————————————————————–

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu:

*Kenneth Branagh – My Week with Marilyn

*Albert Brooks – Drive

*Jonah Hill – Moneyball

*Viggo Mortensen – A Dangerous Method

*Christopher Plummer – Beginners

—————————————————————————————————————–

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:

*Berenice Bejo – The Artist

*Jessica Chastain – The Help

*Janet McTeer – Albert Nobbs

*Octavia Spencer – The Help

*Shailene Woodley – The Descendants

—————————————————————————————————————–

En İyi Animasyon Film:

*The Adventures of Tintin

*Arthur Christmas

*Cars 2

*Puss In Boots

*Rango

—————————————————————————————————————–

En İyi Yönetmen:

*Woody Allen – Midnight in Paris

*George Clooney – The Ides of March

*Michel Hazanavicius – The Artist

*Alexander Payne – The Descendants

*Martin Scorsese – Hugo

—————————————————————————————————————–

En İyi Senaryo:

*Woody Allen – Midnight in Paris

*George Clooney, Grant Heslov, Beau Willimon – The Ides of March

*Michel Hazanavicius – The Artist

*Alexander Payne, Nat Faxon, Jim Rash – The Descendants

*Steven Zaillian, Aaron Sorkin – Moneyball

—————————————————————————————————————–

En İyi Yabancı Film:

*The Flowers of War (Çin)

*In The Land of Blood and Honey (ABD)

*The Kid with a Bike (Belçika)

*Jodaeiye Nader az Simin (İran)

*La piel que habito (İspanya)

—————————————————————————————————————–

En İyi Film Müziği:

*Ludovic Bource – The Artist

*Abel Korzeniowski – W.E.

*Trent Reznor, Atticus Ross – The Girl with the Dragon Tattoo

*Howard Shore – Hugo

*John Williams – War Horse

—————————————————————————————————————–

En İyi Orijinal Şarkı:

*Hello Hello – Gnomeo & Juliet  ( Beste Elton John, Söz Bernie Taupin )

*The Keeper – Machine Gun Preacher ( Beste – Söz : Chris Cornell )

*Lay Your Head Down – Albert Nobbs ( Beste Brian Byrne, Söz Glenn Close )

*The Living Proof – The Help  ( Beste: Mary J. Blige, Thomas Newman, Harvey Mason, Jr. Söz: Mary J. Blige, Harvey Mason, Jr., Damon Thomas)

*Masterpiece – W.E. ( Beste – Söz: Madonna, Julie Frost, Jimmy Harry)

Paylaş / Yer imi

Film hakkında olumsuz şeyler yazmak istemezdim ama filmin anlatım dilini sevmedim diyerek başlamak çok da haksız olmaz sanıyorum. …

Film, kürtlerin yaşadığı acılara, sevdiklerini kaybedişlerinin öyküleriyle vurgu yapmak isterken, bu konuyu nasıl olduysa bir o kadar renksiz kokusuz ve tatsız işlemiş. filmde en küçük bir duygu kırıntısı bulabilene aşk olsun. 92′deki nevruz gösterilerinin “gerçek” kayıtlarıyla yaşananlar gösterilirken bile seyirciye bir şey hissettirmemek, onu adeta uzaktan yabancı bir bakışla filmi izliyormuş gibi hissettirmek filmin tatminsiz havasına en güzel örnekti kanımca… Bu tür filmler seyircinin empati ve anlama hisleri üzerine inşa edilir. seyircide yaratmak istediği de bu kurgulanan atmosferi soluması ve hissedebilmesidir.  Ancak film hissetirebilme noktasında bu açıklamaların çok gerisinde kaldı.

Özcan Alper gelecek uzun sürer ile bir vicdan fimi çekmeye çalışmış ama olamamış. seyirciyle film arasında kalın setler çekmiş. sanat filmi ile vicdan filmi çekmenin ikilemi tüm kurguya yansımış sonuçta da ortaya ortalama bir film çıkmış..

Film sonuyla birlikte değerlendirildiğinde ise havada kalan çoğu bölüm netliğe kavuşuyor evet. çok sevilen birinin gidişiyle birlikte onun izini adımlarını takip etmek, onu, kendi kimliği ve aidiyetiyle birlikte hissetmek, yaşadıklarını acılarını davasını özümsemek, araştırmasını yaptığı ağıtların sesinde aslında kendi acısını yakarışını kendi ağıdını seslendirmek, sevgiliden kalan kayıp parçaları tamamlayarak kendini var etmek, filmin sonuyla anlatılmak istenen hikayeyi de netleştiriyor. Ancak filmin sonuna kadar düğüme kadar diyelim, işlenen konu kendi içinde yavan ve tek düze işlenmişti. yukarıda belirttiğim gibi film kendini vicdan ve sanat filmi ikilemine hapsettiği için vurgulamalarda ve işleyişte sıkışma yaşanması da olağandı. dengeli bir ton tutturmayı da filmin genel gidişatında var edilmeyince sıkışma da kaçınılmaz oldu. özcan alper sanatsal kaygıları bir kenara bıraksaydı ya da daha az önemseseydi eminim daha güzel ve etkili bir film ortaya çıkacaktı..

Sonuç olarak görüntü yönetmeninin kimi karelerde başarılı çekim tekniğini hesaba katarsak ve sonuyla birlikte filmin gerçek hikayesini düşündüğümüzde özcan alper için ortalama bir çekmiş diyebiliriz ama ne yazık ki fazlası da değil..

Paylaş / Yer imi

Yılın son film festivaline son 6 gün. filmlerimi seçtim gideceğim filmler şöye;

green
natural selection
wasted youth
lotus eaters
rundskop
medianeras
black bread
the slut
restoration
mabul
anonymous
my week with marilyn

Paylaş / Yer imi

- Yönetmenleri yazarken sıralamayı dikkate almanızda fayda var; zira ilk yazdığınız yönetmenin puansal karşılığı 11, son yazacağınız yönetmenin puansal karşılığı 1 olacak,

- Seçki, en fazla puanı alan yönetmenden başlayarak sıralanacaktır,

- 11 yönetmenden az ya da fazla yazılan listeler, değerlendirmeye alınmayacaktır,

-Oylama 26 Aralık 2011 tarihine kadar devam edecektir,

-Oylama sonuçları 28 Aralık’ta -Sinemanın 116. Yıldönümü’nde- bu topicte açıklanacaktır.

Şimdiden kolay gelsin!

Paylaş / Yer imi

Her üye Türk sinemasından 10 film yazacak,

- Üçlemeler tek bir film olarak yazılmayacak, her film ayrı ayrı yazılacak.

- Filmleri yazarken sıralamayı dikkate almanızda fayda var; zira ilk yazdığınız filmin puansal karşılığı 10, son yazacağınız filmin puansal karşılığı 1 olacak,

- Seçki, en fazla puanı alan filmden başlayarak sıralanacaktır,

- 10 filmden az ya da fazla yazılan listeler, değerlendirmeye alınmayacaktır,

-Oylama 26 Aralık 2011 tarihine kadar devam edecektir,

-Oylama sonuçları 28 Aralık’ta -Sinemanın 116. Yıldönümü’nde- bu topicte açıklanacaktır.

Şimdiden kolay gelsin!

Paylaş / Yer imi

- Karakterleri yazarken sıralamayı dikkate almanızda fayda var; zira ilk yazdığınız karakterin puansal karşılığı 11, son yazacağınız karakterin puansal karşılığı 1 olacak,

-Seçki, en fazla puanı toplayan karakterden başlayarak sıralanacak,

- ‘11′ karakterden fazla ya da eksik yazılan listeler, değerlendirmeye alınmayacaktır,

-Lütfen, kadın ve erkek karakterleri karma olarak yazmayalım. ‘11′ kadın film karakteri, ‘11′ erkek film karakteri yazalım. İsteyen sadece bayan ya da sadece erkek karakter de yazabilir,

-Oylama 26 Aralık 2011 tarihine kadar devam edecektir,

-Oylama sonuçları 28 Aralık’ta -Sinemanın 116. Yıldönümü’nde- bu topicte açıklanacaktır.

Şimdiden kolay gelsin!

Paylaş / Yer imi

- Oyuncuları yazarken sıralamayı dikkate almanızda fayda var; zira ilk yazdığınız oyuncunun puansal karşılığı 11, son yazacağınız oyuncunun puansal karşılığı 1 olacak.

- Seçki, en fazla puanı toplayan oyuncudan başlayarak sıralanacak.

- ‘11′ oyuncudan fazla ya da eksik yazılan listeler, değerlendirmeye alınmayacaktır.

-Lütfen, bayan ve erkek oyuncuları karma olarak yazmayalım. ‘11′ bayan oyuncu, ‘11′ erkek oyuncu yazalım. İsteyen sadece bayan ya da sadece erkek yazabilir.

-Oylama 26 Aralık 2011 tarihine kadar devam edecektir.

-Oylama sonuçları 28 Aralık’ta -Sinemanın 116. Yıldönümü’nde- bu topicte açıklanacaktır.

Şimdiden kolay gelsin!

Paylaş / Yer imi

- Her üye 1895′den bugüne dünya sinemasından 11 film yazacak,

- Filmleri yazarken sıralamayı dikkate almanızda fayda var; zira ilk yazdığınız filmin puansal karşılığı 11, son yazacağınız filmin puansal karşılığı 1 olacak,

- Seçki, en fazla puanı alan filmden başlayarak sıralanacaktır,

- Üçlemeler tek bir film olarak yazılmayacak, her film ayrı ayrı yazılacak

- 11 filmden az ya da fazla yazılan listeler, değerlendirmeye alınmayacaktır,

-Türk filmleri yazılmayacaktır zira Türk filmleri için ayrı bir seçkimiz mevcut,

-Oylama 26 Aralık 2011 tarihine kadar devam edecektir,

-Oylama sonuçları 28 Aralık’ta -Sinemanın 116. Yıldönümü’nde- bu topicte açıklanacaktır.

Şimdiden kolay gelsin!

Paylaş / Yer imi

Mehmet Çelik: Türkiye’de perdesiz gitarın en önemli isimlerinden birisiniz. Aranjör olarak imza attığınız albümlerle oldukça ses getirdiniz. Peki film müzikleri icra etme fikri nasıl doğdu?

Cenk Erdoğan:  Aslında çok uzun yıllardır, müziğe ilk başladığım yıllardan beri içimde var olan bir şeydi. Üniversite bittikten sonra askere gittim ve dönüşte ‘Aria Music’ten Cengiz Onural ve  Bora Ebeoğlu ile tanıştım. Onlar da işlerin yoğun olduğunu ve yeni müzisyenlerle çalışmak istediklerini söylediler ve böylece çalışmaya başladık. Birçok dizi ve filme müzik yaptık. Bu güne kadar yapmaktan övündüğüm birtakım işler var, mesela Türkiye’nin önemli korku-gerilim serisi ‘Kâbuslar Evi’ bunların başında geliyor. Çağan Irmak’ın yazdığı senaryoları farklı yönetmenler çekti. 13 Bölümlük bu dizinin tamamı yayımlanmadı televizyonda, çünkü avangart bir yapımdı. Neyse ki daha sonra DVD olarak piyasada yer buldu kendine. Çok gurur duyduğum bir işti bu. Hemen arkasından yine çok severek yaptığım işlerden biri olan ‘Bıçak Sırtı’ geldi. Daha bunun gibi birçk dizi ve film müziğine imza attık.

M.Ç.: Müziğin bir filmdeki yeri sizce nedir?

C.E.: Müziğin bir filmdeki yeri elbette çok önemli. Film müziğinin şöyle bir özelliğinin olması gerekiyor; filmin üstüne çıkmaması gerekiyor. Ama aynı zamanda filmin altında da kalmaması gerekiyor. Müziğin filmle tam olarak evlenmesi gerekiyor ki, o filmde anlatılmak istenen sahne derdini daha net bir biçimde ifade etsin. Tabii çok dramatik bir sahneye ağlak bir keman taksimi koymak, film müziği yapmak demek değil. Çünkü zaten sahne son derece dramatik. Altına hiçbir şey koymasanız, fısıldasanız bile seyirciyi ürpertecek bir hale gelebilir, elbette iyi çekilmiş bir sahne ise… Akılda kalıcı bir tema ve her duyduğunuzda filmi hatırlatan, içinde filmin bütün duygularını barındıran bir müzik görüntünün üzerine oturduğu zaman inanılmaz bir sonuç veriyor. Bu nedenle her iyi melodiden iyi film müziği olmaz. Bazen iki ya da üç notayla da harika sonuçlar ortaya çıkıyor.

M.Ç.: Gerçekten de bazen müzikler, içerisinde yer aldığı sahnenin önüne geçebiliyor. Sizce müzikli bir sahnede, özne hangisi olmalı?

C.E.: Aslında bu tamamen bakış açısına bağlı. Yönetmen orada bir klip ambiyansı istiyorsa, yani seyrci güzel görüntüler eşliğinde müzik dinlesin istiyorsa burada tabii müzik öncü olmalı. Ama yönetmen öyküyü ön plana çıkarmak istiyorsa, burada elbette hikâye önemli ve hikayenin özne haline gelmesi gerekiyor. Bunun tersi olursa, seyirci hikâye yerine müziği dinlerse hikâyenin altı hep boş kalıyor.

M.Ç.: Film müziği yapmak nasıl bir hazırlık gerektiriyor, bize bu süreçten biraz bahseder misiniz?

C.E.: Dizi müzikleri için öncelikle elinize senaryo geliyor. Maalesef biz çekilmiş hiçbir şey göremiyoruz. Görüntü anlamında bir ön hazırlık yapamıyoruz. Çok nadir dizilerden çekilmiş birtakım görüntüler geliyor. Genelde biz senaryoyu okuyoruz, yönetmenle konuşuyoruz. Yönetmen bize filme uygun olabileceğini düşündüğü birkaç müzik örneği gösteriyor. Biz de buradan yola çıkarak müzikler üretiyoruz. Tabii sinema filmlerinde durum böyle değil. Sinema filmlerinde kurgu bittikten sonra, her şeye karar verildikten sonra film müziği yapılır genelde. Aslında bir besteci için ilham beklemek diye bir şey yok. Zaten senaryoyu okuduktan sonra kafanız başlıyor çaışmaya.

M.Ç.: ‘Kabuslar Evi’nden itibaren Çağan Irmak’ın birçok projesinde yer aldınız. Bu birlikteliğin nedeni nedir?

C.E.: Bu birlikteliğin, hayatımdaki en mutlu birlikteliklerden biri olduğunu söyleyebilirim. Çünkü Çağan Irmak, çalıştığım yönetmenler arasında, müziği en iyi bilen ve her şeyden önce ne istediğini çok iyi bilen biri. Çünkü genelde Türkiye’deki yönetmenler ve yapımcılar arasında ciddi bir uyumsuzluk vardır. Yönetmen daha entelektüel bir yerden bakarak bir müzik istiyor. Yapımcı ise bunun sokaktaki insana ulaşmayacağını düşünüp vazgeçiyor. Biz de arada kalıp nihayetinde yapımcının yani parayı verenin isteğine göre müzikleri besteliyoruz. Yönetmen de belli bir zaman sonra onun istediği şeyi yapmak zorunda kalıyor. Burada da ciddi bir sanatsal kaygı oluşuyor. Ama Çağan Irmak’ta işler değişiyor. Çağan Irmak’a müzik beğendirmek kolay değil. Ama Çağan Irmak’la çalışmak kolay çünkü istediği müziği çok iyi anlatıyor. Öyle olunca benim tek yapmam gereken onun kafasındaki melodiyi bulmak oluyor. İşte orada da kişisel bir uyum söz konusu aramızda. Çağan’la yaptığımız işlerde son derece keyifli melodiler çıktı. Özellikle en son birlikte çalıştığımız ‘Dedemin İnsanları’nın müziklerinde –elbette Cengiz Onural ve Bora Ebeoğlu ile beraber yaptık ama tema müziği bana ait- bu güne kadar yapmış olduğum  en güzel melodiyi yakalamış olduğumu düşünüyorum.

M.Ç.: ‘Issız Adam’ filminde şarkılar ön planda olmasına rağmen Yeşilçam tarafından verilen “2009 En İyi Film Müziği” ödülünü aldınız. Bu ödül sizi şaşırttı mı?

C.E.: Biraz şaşırttı tabii. Çünkü orijinal müzik sadece finalde, sevişme sahnesinde ve bir de erkek karakterin sevgilisinin tokasını düşürdüğü anda geliyor. Dolaysıyla müzikler aday olduğu zaman bu ödülü almak gibi bir beklentim yoktu. Bunu her yerde de söyledim. Ama burada bin kişiye yakın jüri var ve bize özellikle şöyle bir mail geldi onlardan. ‘Sizi aday yaptık. Filmde birçok şarkının ön planda olduğunu biliyoruz fakat final için yaptığınız ve bütün filmin hikâyesini anlatan melodinin bunu hak ettiğini düşünüyoruz.’

M.Ç.: Bu kadar şarkıya rağmen müziğin dikkat çekiyor olması da büyük bir başarı.

C.E.: Bence de öyle. Bir anlamda da şöyle bir şey var. Fimde bir sürü şarkı var ama bu şarkılardan hiçbiri aslında filmin hikâyesini anlatan şarkı değildi belki de. O hikâyede hatırlayacak olursanız, karakterlerimiz Atlas Pasajında karşılaşırlar ve birbirilerine yalan söylemeye başlarlar. İşte onun müziği yoktur orada. Ne Ayla Dikmen ne Sezen Aksu ne diğer plaklar o sahneyi anlatmaz aslında. Ama işte orada bir tane ana tema vardı ve insanları ağlatan belki de o temanın sahneyle bir araya gelmesiydi. Tabii ismimiz okununca epey şaşırdım, hiç beklemiyordum ödülü ve konuşma da hazırlamamıştım. Diğer adaylar benden çok daha tecrübeli insanlardı. Ama şimdi soracak olursanız, ‘Dedemin İnsanları’ için bir ödül beklentiniz var mı, diye. Şimdi birazcık daha var açıkçası. Çünkü çok güzel bir şey ürettik. 50 Kişilik senfoni orkestrasının canlı kayıtları alındı. Üçümüz de (Cengiz Onural ve Bora Ebeoğlu ) oturup günlerce notalar yazdık. Şimdi işin içerisinde daha orijinal bir müzik var.

M.Ç.: Film için orkestra müziği yapmak, Türk Sinemasında sıklıkla karşılaşılan bir durum değil bildiğim kadarıyla.

C.E.: Son birkaç yılda aslında güzel işler yapılıyor. Şimdi örneğin -eleştirmek anlamında söylemiyorum- Mahsun Kırmızıgül’ün çok büyük bütçeli filmleri var. O filmlerin müzikleri Prag Senfoni Orkestrası tarafından çalındı. Ama filmler Amerikanvari bir bakış açısıyla çekildiği için müziklerin de Hollywood standartlarında olmasını istemişler diye tahmin ediyorum. Ama Çağan Irmak’ta böyle bir durum yok. Bize büyük bir orkestrayla çalışmak istediğini söyledi ve ortaya çıkan temalar tamamen bizden temalar. İşte bu filmde sözünü ettiğim ‘film ve müzik evliliği’ var.

M.Ç.: Film müzikleri konusunda başarılı bulduğunuz ve sizi etkileyen isimler ve filmler hangileridir?

C.E.: Cahit Berkay çok özel müzikler bestelemiş bir müzisyen. Attila Özdemiroğlu’nun yapmış olduğu film müziklerini epey beğenirim. ‘Ağır Roman’ için bestelemiş olduğu müzikler genel olarak çok hoşuma gider. Erkan Oğur var tabii… Eşkıya’da ‘Fırat Ağıtı’ dışında pek akılda kalan bir şey olmadı ama örneğin ‘Yazı-Tura’ filminin deprem sahnesinde Bach müziğini andıran bir ezan okuması var. Sahiden takdire şayan bir işti bence. ‘Yazı-Tura’ soundtrack albümünü şiddetle tavsiye ederim. Yurt dışından bakacak olursak, özel melodiler yakalamış John Williams, Hans Zimmer, Ennio Morricone, Jerry Goldsmith, Henry Mancini çok değerli müzisyenler. Tabii bunların içerisinde John Williams ve Hans Zimmer’ın bence başka bir boyutu var. Hans Zimmer’ın bestelediği müzikler çok evrensel eserler. Bir küçük tüyo vereyim okuyucularımıza. Hans Zimmer kendi kültürünü de çok yansıtan bir müzisyen. Müziklerinde –biliyorsunuz yahudi asıllı kendisi- yahudi kültürünün birçok öğesini, birçok melodisini, havasını müziklerinde yansıtıyor ve Hollywood’a etnik soundu getirmiş insanlardan biridir.

*Bu Röportaj, Sinema Büyüsü adına Mehmet Çelik tarafından yapılmıştır.

Paylaş / Yer imi

Paylaş / Yer imi